برخي از افراد دامنه اعتماد به نفس‌شان از مرز‌هاي اين کشور که هيچ، کلا از کره زمين فراتر رفته و به وسعت کهکشان راه شيري نيز رسيده است! در نتيجه با چنين اعتماد به نفسي نيز به خود اجازه مي‌دهند درباره هر موضوعي سخنراني کرده و اظهار نظر کنند.

يکي از اين موضوعات که در فضاي بي در و پيکر اينترنت دست مايه نويسندگان سردبير وبلاگ قرار مي‌گيرد و به هر بهانه‌اي آن را موضوع بحث‌هاي عجيب و غريب خود قرار مي‌دهند، شغل روزنامه‌نگاري است. من نمي‌دانم واقعا چه کسي گفته هر کسي صاحب يک وبلاگ شد و توانست چهار تا کلمه را در اينترنت کنار هم قرار بدهد، لزوما خود را نويسنده و روزنامه‌نگار معرفي کند؟

موضوع ديگر توسل جستن به گزاره‌هاي کلي براي بحث از سوي چنين افرادي است. انتخاب چنين گزاره‌هايي که هر موضوعي را در دايره همه يا هيچ مي‌گنجاند به نظر من کاملا غير علمي ‌است و استفاده از آن نشان‌دهنده آبکي بودن نگاه نويسنده است. به عنوان مثال اينکه گفته شود روزنامه‌نگاري در کشور ما ضعيف است يا اينکه گفته شود روزنامه‌نگاران ما نويسندگان ناتواني هستند، گزاره‌هايي غيرعلمي ‌هستند. کلي‌گرايي چنين اشخاصي بيماري مزمني است که يک دليلش را مي‌توان ناتواني ذهني چنين افرادي براي درک عميق موضوعات گوناگون دانست.

به هر حال اينترنت فضاي گشوده‌اي است و هر شخصي قادر است در آن هرگونه نظري را بيان کند. برخي نيز با بيان يک گزاره تکراري ديگر مبني بر اين که حق اظهارنظر آزاد است به خود اجازه مي‌هند درباره هر موضوعي صحبت کنند.

من نمي‌دانم چرا عده‌اي از ما فکر مي‌کنيم که بايد درباره هر موضوعي صحبت کنيم؟ اگر اين حق را براي خود قائل باشيم بايد به سويه ديگر آن نيز فکر کنيم. اين سويه نيز چيزي نيست جز انتظار براي شنيدن پاسخ. خوب اگر شخصي در پاسخ به يک اظهارنظر نسنجيده پاسخ کوبنده‌اي به طرف مقابل داد چنين فردي نبايد ديگر حق اظهار نظر آزادانه درباره هر موضوعي را براي خود به حقي ويژه تبديل کند.

فکر مي‌کنم ما بيش از آنکه نيازمند اظهارنظر باشيم، نيازمند خواندن و شنيدن بدون اظهارنظر نيز هستيم. به همان اندازه که داشتن اعتماد به نفس در موفقيت انسان موثر است، داشتن يک جور فروتني نيز امري لازم است.

نظرات خلق‌الساعه اين ايراد را دارند که مي‌توانند در دام انتخاب گزاره‌هاي کلي گرفتار شوند. اظهارات کيلويي، پيش از هر چيز نشان‌دهنده کوتاهي فکر و انديشه سبک است. آن‌کس که زياد سخن مي‌گويد حق شنيدن را در خود از بين مي‌برد. نوشتن نيز، هر کسي را به نويسنده تبديل نمي‌کند.